მივარდნილი აივანი

ამპარტავანი თათარი,ეზოში დადის მამალი,მახსოვს მოხუცი ჭადარიდა ძველი დასტურ-ლამალი.

მახსოვს მივარდნილ აივნისჭრელ-ჭრელი მანდილ-საკაბე.ეხლაც ხანდახან გაივლისჩვენი კნეინა, კაკაბი.

სიმინდის ანაქურჩალითკოკა, შედგმული გაროზზე:მაღალ ტანით და ჭურჭელითკაკაბი მიდის წყაროზე.

გახმა ბოსტანში მწვანილი!და ოხრავს ჭმუნვით მოცულითავადი ვაშლოვანელი,ხანდახან ჩემთან მოსული.

„რა უბედური ქარია!წამოველ... ვიცი: მელოდი!“დავლიეთ, გაგიხარია...(ვამაყობ საქართველოთი!)

ოქტავებით ვწერ პოემას:(ესეც საქმეა თუ არა?)და სოფლის უდაბნოებასამ ზარმაც გადაუარა.

და მეგობარიც ხანდახანუთუოდ მოვა, თუ ელი:ტფილისში მეფობს თათარხან,ღვინო, დუელი, დუელი!

სასახლე გახდა თილისმა!არ არის არც საშინელი:კარგად გაიცნო ტფილისმაჩინებულება ჩინელის.

„რა უბედური ქარია!წამოველ... ვიცი, მელოდი!“დავლიეთ, გაგიხარია...(ვამაყობ საქართველოთი!)